วันนี้ รูสึกว่าเราเหมือนอยู่คนเดียวบนโลก ทั้งๆ ที่รอบกายมีเพื่อนๆรายรอบ  ความเครียด ปนความเสียใจ เหมือนไอ้งั่งตัวหนึ่งในโลกใบใหญ่ การเรียนก็ไม่สมหวัง อันนี้แหละที่เครียด เหตุการนี้ทำไห้เข้าใจคำกล่าวที่ว่า " อดีตมันเปลี่ยนแปลงไม่ได้"  แต่จะมัวเสียใจมันอยู่ทำไม อย่างน้อยมันจะเป็นประสบการณ์สอนเราเอง บางครั้งเคยวาดฝันไว้ว่าจะเรียนคณะดีๆๆสถาบันดีๆ แต่วันนี้ ก็ได้แต่บอกตัวเองไว้ว่า ทำอย่างไงก็ได้อย่างงั้น ก็สมควรแล้วแหละ มัวแต่โลเล เลือกนู่นเลือกนี่ คิดว่าตัวมึงเองเป็นพระเจ้า แต่พอสุดท้ายก็ต้องเร่ร่อนมาเรียนที่ ม.กรุงเทพ